Os Carmina Burana son a antoloxía de poesía da Idade Media máis ampla, máis variada e máis coñecida hoxe en día. Á fama e difusión da colección contribuíu, sen dúbida, a adaptación musical en forma de cantata de vinte e catro poemas do conxunto elaborada polo compositor muniqués Carl Orff (1895-1982) no ano 1937.
O manuscrito de Benediktbeuern foi trasladado en 1803 para a Bayerische Staatsbibliothek de Múnic, onde hoxe se custodia coa sinatura CLM 4660. Trátase dun códice en pergamiño, que consta actualmente de 112 folios e que foi copiado por dous amanuenses principais en letra gótica minúscula ao redor do ano 1230. Hai dúbidas sobre o lugar concreto de confección do volume, pero a teoría máis aceptada fala do escritorio da abadía de Novacella, moi cerca de Bressanone na rexión de Tirol do Sur, ou do escritorio da propia catedral de Bressanone.
A parte máis extensa da colección dos Carmina Burana é a dedicada aos poemas de contido amoroso, obxecto concreto do presente volume. Son na organización temática xa comentada do propio códice burano e das edicións modernas as pezas do conxunto primixenio presentadas baixo os números 56 ao 186.
