A traxedia de Séneca ten algo que a fai especialmente moderna: os deuses non moven os fíos. Son os seres humanos —coas súas paixóns, as súas decisións, os seus abismos interiores— os verdadeiros protagonistas do drama. E dentro da súa obra, Medea e Fedra son as criaturas máis vivas e complexas que creou: dúas mulleres devastadas por conflitos que non teñen saída fácil, dúas heroínas que o lector non esquece. Pero hai máis. Máis alá de cada historia por separado, estas dúas traxedias dialogan entre si de xeito sorprendente: a orixe das protagonistas, o illamento ao que foron condenadas, o exilio lonxe da súa terra, o abandono por parte de maridos infieis… Todo iso tece entre elas un vínculo case secreto que as une e as enriquece mutuamente. Esta tradución quixo estar á altura desa riqueza. Apostamos pola libre versificación para devolver ao galego a beleza lírica dos coros, a contundencia sentenciosa dos diálogos e a intensidade case barroca dos grandes monólogos, sen perder o ton retórico que define a Séneca, pero tamén sen afastar o texto do lector de hoxe. Para que nada quede escuro, a introdución e as notas acompañan estes versos de cerca: porque Séneca escribe desde un mundo cargado de filosofía, mitoloxía, maxia, astronomía e xeografía antiga, e coñecer ese mundo é, tamén, parte do pracer da lectura.
Descripción
A traxedia de Séneca ten algo que a fai especialmente moderna: os deuses non moven os fíos. Son os seres humanos —coas súas paixóns, as súas decisións, os seus abismos interiores— os verdadeiros protagonistas do drama. E dentro da súa obra, Medea e Fedra son as criaturas máis vivas e complexas que creou: dúas mulleres devastadas por conflitos que non teñen saída fácil, dúas heroínas que o lector non esquece. Pero hai máis. Máis alá de cada historia por separado, estas dúas traxedias dialogan entre si de xeito sorprendente: a orixe das protagonistas, o illamento ao que foron condenadas, o exilio lonxe da súa terra, o abandono por parte de maridos infieis… Todo iso tece entre elas un vínculo case secreto que as une e as enriquece mutuamente. Esta tradución quixo estar á altura desa riqueza. Apostamos pola libre versificación para devolver ao galego a beleza lírica dos coros, a contundencia sentenciosa dos diálogos e a intensidade case barroca dos grandes monólogos, sen perder o ton retórico que define a Séneca, pero tamén sen afastar o texto do lector de hoxe. Para que nada quede escuro, a introdución e as notas acompañan estes versos de cerca: porque Séneca escribe desde un mundo cargado de filosofía, mitoloxía, maxia, astronomía e xeografía antiga, e coñecer ese mundo é, tamén, parte do pracer da lectura.
