Tito Livio (c. 64 a.n.e.–12/17 n.e.) foi un dos máis importantes historiadores da Roma antiga. Naceu en Patavium, nunha familia acomodada que lle permitiu dedicarse por completo ao estudo e á escrita. Formouse en literatura e retórica, probablemente entre a súa cidade natal e Roma, e viviu nun período de profundas transformacións políticas marcado polas guerras civís e pola chegada ao poder de Augusto.

A diferenza doutros autores da súa época, non desenvolveu unha carreira política nin militar, senón que consagrou a maior parte da súa vida á elaboración dunha grande historia de Roma. Durante aproximadamente corenta anos traballou na súa obra monumental, Ab urbe condita (Historia de Roma desde a súa fundación). A súa escrita caracterízase pola elegancia estilística, o interese polos valores morais e a análise do comportamento humano. Morreu xa en idade avanzada na súa cidade natal, deixando unha das obras máis influentes da historiografía occidental.